Батыл күшік

Көк аспан астында кең жайлауда кішкентай ауыл тұрды. Бұл ауылдың адамдары мал бағып, көшіп-қонып өмір сүретін. Олардың арасында Алақай атты кішкентай, ақжүрек күшік бар еді. Алақай күнде қозылармен ойнап, далада жүгіретін. "Аф-аф!" – деп қуана үреді ол. Бір күні ауыл жаңа жайлауға көшті. Ұзақ жол жүріп, олар биік таудың етегіне қонды. Бұл жерде қойлар мен ешкілерге шөп көп, бірақ су алыста еді. Суды таудың арғы бетіндегі бұлақтан әкелу керек болды. Ауылдың үлкен иттері "Аф-аф-аф!" деп бұлаққа баратын жолдың қауіпті екенін айтты. Жол тар, тасты, кей жерлері тіпті қорқынышты көрінетін. Кішкентай Алақай да олардың үргенін естіп, кішкене қорықты. Оның құлақтары салбырап қалды. Бірақ ауыл сусыз қала алмайды ғой. Бір күні кешке анасы: "Су әкелу керек, Алақай", – деді. Алақайдың жүрегі "дурс-дурс" соқты. Ол кішкентай болса да, анасына көмектескісі келді. Алақай батылдық жинап, тауға қарай жүгірді. "Аф!" – деп өзіне-өзі күш берді. Жол шынымен қиын болды. Тар соқпақтармен жүріп, кейде тастарға сүріне жаздады. Бірақ ол тоқтамады. Алға қарай ұмтылды. Көп ұзамай ол мөп-мөлдір бұлаққа жетті. "Шып-шып" етіп аққан су қандай керемет! Алақай суды ішіп, ыдысқа толтырды. Содан кейін ол артқа қайтты. Жолда ол қорқынышын жеңгеніне қуанды. "Аф-аф-аф!" – деп бақытты үрді. Ауылға жеткенде, Алақайды бәрі қарсы алды. Анасы оны мақтап, басынан сипады. Үлкен иттер де оған "АФ-аф!" деп құрмет көрсетті. Алақай кішкентай болса да, үлкен іс тындырды. Ол ешқашан қорықпау керектігін түсінді. Сол күннен бастап, Алақай ауылдың ең батыл күшігі атанды. Ол әрқашан көмекке дайын тұратын. Ауылдың балалары да оны жақсы көріп, "Алақай, Алақай!" деп шақыратын. Ол да "Аф-аф!" деп қуана жауап беретін.