Ертегілер кітапханасы

Күншуақ пен Қарашаш

Бір кездері жасыл далада Күншуақ атты кішкентай қозы өмір сүрді. Ол ақ мамықтай жұмсақ, көздері мөлдір, жүні күн сәулесіндей жарқырап тұратын. Күншуақ өте мейірімді әрі көңілді еді. Күншуақ әр таң сайын даладағы гүлдерді иіскелеп, көбелектермен ойнайтын. Ол "Мә-ә-ә!" деп қуанышпен шақырып, анасының артынан жүгіретін. Бір күні далаға Қарашаш атты қара қозы келді. Оның жүні қараңғы түндей қара, көздері де қараңғы еді. Қарашаш ешкіммен ойнағысы келмейтін, үнемі жалғыз жүретін. Күншуақ Қарашашқа жақындап: "Мә-ә-ә! Ойнайықшы!" – деді. Бірақ Қарашаш басын шайқап, алыстап кетті. Күншуақ мұңайып қалды. Ол Қарашаштың неге жалғыз жүргенін түсінбеді. Бір күні далада қатты жел тұрып, жаңбыр жауды. Найзағай жарқылдап, күн күркіреді. Қозылардың бәрі аналарына жабысып, қорқып тұрды. Күншуақ Қарашаштың ағаштың астында жалғыз тұрғанын көрді. Ол дірілдеп, қатты қорқып тұр еді. Күншуақ ойланбастан Қарашашқа қарай жүгірді. "Мә-ә-ә! Қорықпа!" – деп, оны өзінің жұмсақ жүнімен жылытты. Қарашаш таңғалды. Ол бірінші рет біреудің оған қамқор болғанын сезді. Оның жүрегі жылып сала берді. Жаңбыр тоқтап, күн шыққанда, Қарашаш Күншуаққа қарап: "Мә-ә-ә! Рахмет!" – деді. Бұл оның алғаш рет айтқан сөзі еді. Содан бері Күншуақ пен Қарашаш ең жақын достар болды. Олар бірге ойнап, бірге күліп, даланы қуанышқа толтырды. Күншуақтың мейірімділігі Қарашаштың жүрегіндегі қараңғылықты сейілтті. Ол енді ешқашан жалғыз болған жоқ, өйткені оның шынайы досы бар еді. Және олардың достасуына қарап, даладағы басқа қозылар да бір-бірімен ойнап, көңілді бола бастады. "Мә-ә-ә! Мә-ә-ә!" деп, бәрі бірге шақырып, бақытты өмір сүрді.

👀 1 адам оқыды

Мақта қыз бен мысық

Баяғыда Мақта қыз болыпты. Мақта қыз үйін жинап жүріп, бір мейіз тауып алады да, мысықты шақырады, Мысық келмейді. Қыз: – Келмесең келме! – деп, мейізді өзі жеп қояды. Жеп болған соң мысық келіп: – Неге шақырдың? – деп сұрайды. Мақта қыз айтпайды. Сонан соң мысық: – Ендеше қатығыңды төгем! – дейді. Мақта қыз: – Мен құйрығыңды кесіп аламын! – дейді. Мысық қатықты төгеді. Мақта қыз мысықтың құйрығын кесіп алады. Мысық: – Апа, апа, құйрығымды берші! – дейді. Мақта қыз: – Менің қатығымды төле! –дейді. Мысық сиырға барады. – Сиыр, маған қатық берші! – дейді. Сиыр: – Менің қарным ашып тұр. Маған жапырақ әкеліп берші! – дейді. Мысық ағашқа барып: – Ағаш, ағаш, жапырағыңды берші! – дейді. Ағаш: – Мен шөлдеп тұрмын. Су әкелсең, жапырақ беремін, – дейді. Мысық суға бара жатса, су әкеле жатқан қыздарды көреді. – Қыздар, қыздар, маған су беріңіздерші! – дейді. Қыздар оған: – Бізге сағыз әкеліп берсең, біз саған су береміз, – дейді. Мысық дүкенге барады. – Әй, дүкенші, маған сағыз берші! – дейді. Дүкенші: – Маған жұмыртқа бер! – дейді. Мысық тауыққа барады. – Тауық, тауық, маған жұмыртқа берші! – дейді. Тауықтар: – Бізге дән әкеліп берсең, біз саған жұмыртқа береміз, – дейді. Мысық: «Енді не қыламын?» – деп бара жатса, бір ін қазып жатқан тышқанды көреді. Мысық тышқанды бас салады. – Жаныңның барында айт! Үйіңде не бар? – дейді. Тышқан қорыққанынан: – Үйімде бір табақ тары бар, – дейді. Мысық: – Маған бір уыс тары бер, – дейді. Тышқан үйіне барып, бір уыс тары әкеліп береді; мысық тарыны апарып тауыққа береді, тауық жұмыртқа береді; жұмыртқаны апарып дүкеншіге береді; дүкенші сағыз береді; сағызды апарып қыздарға береді, қыздар су береді; суды апарып ағашқа береді; ағаш жапырақ береді; жапырақты апарып сиырға береді, сиыр қатық береді; қатықты апарып Мақта қызға береді, Мақта қыз мысықтың құйрығын береді.