Ертегілер кітапханасы
Қазір оқуға болатын дайын ертегілер.
Батыл күшік
Көк аспан астында кең жайлауда кішкентай ауыл тұрды. Бұл ауылдың адамдары мал бағып, көшіп-қонып өмір сүретін. Олардың арасында Алақай атты кішкентай, ақжүрек күшік бар еді. Алақай күнде қозылармен ойнап, далада жүгіретін. "Аф-аф!" – деп қуана үреді ол. Бір күні ауыл жаңа жайлауға көшті. Ұзақ жол жүріп, олар биік таудың етегіне қонды. Бұл жерде қойлар мен ешкілерге шөп көп, бірақ су алыста еді. Суды таудың арғы бетіндегі бұлақтан әкелу керек болды. Ауылдың үлкен иттері "Аф-аф-аф!" деп бұлаққа баратын жолдың қауіпті екенін айтты. Жол тар, тасты, кей жерлері тіпті қорқынышты көрінетін. Кішкентай Алақай да олардың үргенін естіп, кішкене қорықты. Оның құлақтары салбырап қалды. Бірақ ауыл сусыз қала алмайды ғой. Бір күні кешке анасы: "Су әкелу керек, Алақай", – деді. Алақайдың жүрегі "дурс-дурс" соқты. Ол кішкентай болса да, анасына көмектескісі келді. Алақай батылдық жинап, тауға қарай жүгірді. "Аф!" – деп өзіне-өзі күш берді. Жол шынымен қиын болды. Тар соқпақтармен жүріп, кейде тастарға сүріне жаздады. Бірақ ол тоқтамады. Алға қарай ұмтылды. Көп ұзамай ол мөп-мөлдір бұлаққа жетті. "Шып-шып" етіп аққан су қандай керемет! Алақай суды ішіп, ыдысқа толтырды. Содан кейін ол артқа қайтты. Жолда ол қорқынышын жеңгеніне қуанды. "Аф-аф-аф!" – деп бақытты үрді. Ауылға жеткенде, Алақайды бәрі қарсы алды. Анасы оны мақтап, басынан сипады. Үлкен иттер де оған "АФ-аф!" деп құрмет көрсетті. Алақай кішкентай болса да, үлкен іс тындырды. Ол ешқашан қорықпау керектігін түсінді. Сол күннен бастап, Алақай ауылдың ең батыл күшігі атанды. Ол әрқашан көмекке дайын тұратын. Ауылдың балалары да оны жақсы көріп, "Алақай, Алақай!" деп шақыратын. Ол да "Аф-аф!" деп қуана жауап беретін.
Су жүрек қоян ертегісі
Бір күні қоян ұзап серуен демек болады. Бірақ ол үш қадам жасамай-ақ бұтаның арасынан бір сыбдырды естиді. - Осы мені түлкі шығар аңдып жүрген! — деп қоян қорқып зыта жөнеледі. Жүгіріп, жүгіріп, дем алайын деп томаршаға отырғаны сол еді, тағы да бұтанын арасынан сыбдырлаған дауыс шықты. Қасқыр емес пе екен, мені аңдып жүрген! — деп үрейі қашып, қоян тағы қаша жөнеледі. Ол жүгіріп, жүгіріп, дем алайын деп сәл дамылдайды. Неліктен мен сондай бақытсызбын? Менен ешкім қорықпайды, мен болсам бәрінен қорқамын? Сорлы басым-ай, одан да бұл қайғыдан суға батып өлгенім артық қой, — дейді ол қамығып. Сөйтіп, ол өзенге жүгіріп келсе, жағада бақа отыр екен. Сұр қоянды көре сала бақа есі шығып бақылдап суға секіріп кетеді. Мұны көрген қоян тоқтай қалып, таңдана, өз-өзіне: — Мен осы несіне суға батам, меннен де қорқатындар бар екен ғой! — деп райынан қайтыпты.